عدالت آموزشی در آموزش و پرورش، چالش ها و راهکارها

به گزارش اونگ پرس، در نشست “آموزش و پرورش و مسئله ی عدالت آموزشی” ، مهم ترین چالش‌ها و راهکارهای بهبود عدالت آموزشی در ایران را مورد بررسی قرار می‌دهیم: دکتر حکیم زاده در این نشست با تاکید بر اهمیت عدالت آموزشی، چنین گفت:
“ما باید به این سوال پاسخ دهیم که آیا همه کودکان به طور مساوی به فرصت های آموزشی دسترسی دارند؟ آیا کودکان محروم و کمتر برخوردار می‌توانند به همراه دیگر دانش آموزان به کیفیت آموزش یکسان دسترسی داشته باشند؟ آیا کودکان معلول نیز مانند دیگر کودکان فرصت آموزش و رشد را دارند؟”
او در ادامه با اشاره به چالش‌های عدالت آموزشی در سیستم آموزشی کشور، بر نیاز به تغییر نگرش و توسعه برنامه‌های جامع و نوین برای حل این چالش‌ها تاکید کرد. چالش‌های عدالت آموزشی:
احساس عدم پذیرش و مقبولیت: دانش آموزان با زمینه های اقتصادی و اجتماعی متفاوت، باید احساس پذیرش و مقبولیت داشته باشند تا بتوانند به طور موثر در سیستم آموزشی موفق باشند.
عدم دسترسی به امکانات و فرصت‌های آموزش برابر: دانش‌آموزان معلول باید به امکانات و فرصت‌های آموزش ویژه و سازگار با نیازهای خود دسترسی داشته باشند.
نرخ حضور و کسب مهارت پایه: با وجود حضور ۸۰ درصد از کودکان در مدارس، تنها ۷۰ درصد از آنها مهارت‌های سواد پایه را کسب می‌کنند.
تخصیص نبود و تجهیزات ناکافی: عدم تخصیص کافی بودجه و تجهیزات نمی‌تواند به کیفیت آموزش رایگان و عدالت آموزشی کمک کند.
کیفیت آموزش در مناطق محروم و کمتر برخوردار: کیفیت آموزش در مناطق محروم و کمتر برخوردار با استانداردهای مطلوب تفاوت دارد.
تناسب آموزش با نیازهای جامعه: آموزش باید با نیازهای جامعه و بازار کار تناسب داشته باشد.
کیفیت معلمین و تراکم کلاس: تراکم کلاس‌ها و کیفیت معلمین در مناطق محروم و کمتر برخوردار باید بهبود یابد.
تخصیص بودجه نمی‌تواند برای همه دانش آموزان یکسان باشد: اعتبارات تخصیص یافته برای آموزش و پرورش باید کافی باشد.
شرایط کار معلمین: شرایط کار معلمین باید عادلانه و حمایت مالی لازم برای آنها فراهم شود.
استفاده از نیروهای آموزشی بدون کفایت: استفاده از سرباز معلم و نیروهای آموزش ندیده تنها به احساس عدم عدالت می‌انجامد.
تضاد بین سند تحول بنیادین و سیاست‌های عملی: تضاد بین سند تحول بنیادین و سیاست‌های عملی در وزارت آموزش و پرورش مشهود است.
تضاد بین سند تحول بنیادین و سیاست های عملی: تضاد بین سند تحول بنیادین و سیاست های عملی در وزارت آموزش و پرورش مشهود است.
کمبود نیروهای کمک رسان در مدارس: کمبود نیروهای کمک رسان مانند مربی پرورشی، مشاور و مربی بهداشت در مدارس مشهود است.
راهکارها:
ترویج مقبولیت و پذیرش دانش آموزان:** ایجاد فضای مناسب و برابری برای همه دانش آموزان در مدارس به منظور ایجاد احساس پذیرش و مقبولیت برای همه افراد.
توسعه زیرساخت های آموزشی و تجهیزات مناسب:** ساخت مدارس استاندارد و تجهیز آنها به وسایل و امکانات مناسب برای همه دانش آموزان و به ویژه دانش آموزان معلول.
ارتقای کیفیت آموزش و پرورش:** افزایش بودجه تخصیص یافته برای آموزش و پرورش و برنامه‌ریزی برای ارتقای کیفیت آموزش و پرورش در همه مناطق کشور.
آموزش مهارتی و حرفه‌ای و کارآفرینی:** ایجاد برنامه‌های آموزشی مهارتی و حرفه‌ای در زمینه‌های مورد نیاز بازار کار و تناسب با نیازهای جامعه و ارائه آموزش های کارآفرینی و توسعه کسب و کار.
ارتقای کیفیت معلمین:** ایجاد برنامه‌های آموزشی و تخصصی برای ارتقای توانایی و دانش معلمان به ویژه در مناطق محروم و آسیب‌پذیر و کاهش تراکم کلاس‌ها در مدارس.
بهبود شرایط کار معلمین:** فراهم کردن شرایط کار عادلانه و حمایت مالی لازم برای معلمین و کاهش فاصله در دریافتی معلمین با سایر کارکنان دولت.
استفاده از نیروهای متخصص و آموزش دیده:** کاهش استفاده از سرباز معلم و نیروهای آموزش ندیده و استفاده از معلمین متخصص و آموزش دیده در همه مناطق کشور.
اجرای کامل سند تحول بنیادین:** اجرای کامل سند تحول بنیادین در آموزش و پرورش و حل تضاد بین سند و سیاست‌های عملی.
تامین نیروهای کمک رسان در مدارس:** تامین نیروهای کمک رسان مانند مربی پرورشی، مشاور و مربی بهداشت در مدارس به منظور ارائه خدمات بهتر به دانش آموزان.
نتیجه‌گیری:
احیای کامل اصل ۳۰ قانون اساسی و ایجاد عدالت آموزشی در آموزش و پرورش نیازمند توجه و تلاش همگانی است.