شب، آرام نیست. در خانه‌ی من، هیاهوی ناگهانی بمب‌افکن‌ها و جنگنده‌ها، صدای ناله‌ی بی‌قرار فرزندم را برمی‌انگیزد. در میانه‌ی این اضطراب مادری، ناخودآگاه به شبکه‌های خبری گوشی تلفن همراهم خیره می‌شوم؛ به آن‌جا که مرز میان زندگی و مرگ، به باریکی یک کادر دوربین است. به آن‌جا که خبرنگاری، دیگر نه یک شغل، که یک فداکاری مداوم است. کنجکاو دانستنم، دلم شور هموطنانم را می‌زند.

روابط عمومی در ساده‌ترین تعریف، هنرگفت‌وگو با جامعه است؛ اما در معنای عمیق‌تر، نوعی وفاداری حرفه‌ای به حقیقت، مخاطب و اعتماد عمومی است.

به نام خدای خوب بچه‌های خوب یادش به‌خیر... پیرمردی آرام، قصه‌گو و اهل دل، با چشم‌هایی روشن از شوق واژه‌ها، در کوچه‌پس‌کوچه‌های یزد قدم می‌زد و برایمان قصه می‌نوشت؛ مهدی آذر‌یزدی. او نه تنها برای نسل ما، بلکه برای چند نسل پس از ما، نمادی شد از ادبیاتی پاک، آموزنده و ماندگار. یادداشت پیش‌رو، دل‌نوشته‌ای است به یاد مردی که با "قصه‌های خوب برای بچه‌های خوب"، جای خود را در خانه‌ها، کتابخانه‌ها و دل‌های ما باز کرد و بهانه‌ای برای تأمل دوباره در اهمیت ادبیات کودک و نوجوان شد.

کتاب «ساعت چهار و نیم»، مجموعه‌ای از نامه‌های عاشقانه اعظم موسوی، شاعر و نویسنده فرهنگی، خطاب به دخترش است که به‌تازگی در شیراز منتشر شده است.