عطر بهار نارنج که کوچه پس کوچه های شیراز را پر می کند و شمیم دلکش شمعدانی ها و نسترن ها که در خانه ها می پیچد، وقتی پیچ امین الدوله با وزش هر نسیم آرام به رقص می آید، درست همان موقع که شیراز، بهشت را در ذهن می آفریند، همان وقت است که جان و دلمان به سمت و سوی سعدیه پر می کشد تا در پیچ و تاب گلها و سرونازهایش، دمی بیاساییم و خودمان را بسپاریم به دست نسیم تا هر کجا که خواست ببرد.