بازخوانی میزبانی شیراز در چهل‌وسومین جشنواره جهانی فیلم فجر

یادداشت از حسن دهقان / روزنامه‌نگار و مسئول کمیته رسانه و تبلیغات جشنواره

انتقال دبیرخانه جشنواره از تهران به شیراز، تنها یک جابه‌جایی اداری نبود؛ نشانه‌ای بود از بازشناسی جایگاه فرهنگی شیراز و پیوند طبیعی هنر با بستر تمدنی آن. چند روز پس از آغاز جشنواره، روشن شد که این تصمیم نه‌تنها درست، بلکه ضرورتی برای جهانی‌تر شدن جشنواره بوده است.

انتقاد یکی از خبرنگاران در نشست خبری دبیر جشنواره در تهران—که پرسید «چرا جشنواره را از تهران به شهرستان منتقل کردید؟»—ظاهراً پرسشی ساده بود، اما در عمق خود شکاف درک فرهنگی ما را عیان کرد.

دبیر جشنواره، روح‌الله حسینی، پاسخ داد: «شیراز در دنیا از تهران شناخته‌شده‌تر است.» اکنون، با گذشت چند روز از جشنواره، این جمله از یک پاسخ شفاهی، به واقعیتی عینی بدل شده است.

شیراز قرن‌هاست که در حافظه جهانی، شهر شعر، حکمت، معماری، معنویت، باغ و مهمان‌نوازی بوده است؛ نامی که پیش از اسلام در گِل‌مُهرهای تخت‌ابونصر می‌درخشد و در دوران اسلامی در کنار نیشابور، بغداد، دمشق و قاهره یکی از مراکز تمدنی مهم شناخته می‌شود. این پیشینه همچنان در اروپا، جهان عرب و شرق دور تداعی‌کننده «ایران فرهنگی» است.

بازتاب رسانه‌ای: نقطه قوت اصلی میزبانی

انتقال دبیرخانه جشنواره به شیراز نه تنها جایگاه جشنواره را محدود نکرد، بلکه آن را به مسیر طبیعی خود بازگرداند؛ مسیری که در آن هنر با زیست فرهنگی مردم پیوند می‌خورد.

بازتاب رسانه‌ای جشنواره امسال، به‌روشنی نشان داد که این انتخاب درست بود.

از امضای تفاهم‌نامه تا آغاز اکران‌ها، رسانه‌های فارس با دقت و حرفه‌ای‌گری چشمگیری وارد میدان شدند. پوشش رسانه‌ای استان چند برابر دوره‌های گذشته شد و روایت اصلی جشنواره را رسانه‌های محلی شکل دادند؛ رسانه‌هایی با استاندارد حرفه‌ای بالا که حتی رسانه‌های سراسری را به دنبال خود کشاندند.

به‌نظر می‌رسد برای نخستین بار، جشنواره جهانی فیلم فجر چنین وسعتی از پوشش خبری را تجربه کرد؛ موفقیتی که بیش از هر چیز مرهون تلاش رسانه‌ای فرزندان همین شهر است.

زیرساخت و مخاطب؛ دو پشتوانه جدی شیراز

شیراز سال‌هاست که برای میزبانی رویدادهای بزرگ آماده است:

سالن‌های سینمایی استاندارد، مجموعه‌های نمایش مدرن، ظرفیت‌های اقامتی مناسب، شبکه حمل‌ونقل قابل اعتماد و فضای شهری آرامی که امکان تجربه فرهنگی باکیفیت را فراهم می‌کند.

پر بودن سالن‌ها، فروش سریع بلیت‌ها و استقبال از نشست‌های علمی و کارگاه‌ها نشان داد که مردم شیراز مخاطب جدی سینما هستند.

در کنار این‌ها، حضور هنرمندان بین‌المللی و تحسین آنان نسبت به شیراز، جایگاه تمدنی شهر را دوباره یادآوری کرد. برای مهمانان خارجی، قدم زدن در شهر حافظ و سعدی، دیدن معماری فاخر و تجربه فرهنگیِ اصیل بخشی از جذابیت جشنواره بود؛ سرمایه‌ای که تهران، با همه امکاناتش، کمتر از آن برخوردار است.

شیراز؛ پایتخت فرهنگی ایران، نه یک «شهرستان»

جشنواره جهانی فیلم فجر با حضور در شیراز پررونق‌تر، پرمخاطب‌تر و جهانی‌تر از پایتخت سرفرازی می‌کند.

شیراز بار دیگر ثابت کرد که ظرفیت میزبانی رویدادهای بین‌المللی را نه در سطح شهرستان، بلکه در تراز پایتخت فرهنگ و هنر ایران دارد؛ پایتختی که هیچ تقسیم‌بندی سیاسی آن را از این جایگاه جدا نمی‌کند.